Het huis op Rapenburg

Een paar maanden na de Tweede wereldoorlog werd ik in het benedenhuis geboren, evenals daarna mijn twee broers en twee zussen. Als kind kreeg ik natuurlijk niet veel mee over de familiegeschiedenis, maar geleidelijk aan is het tragische verhaal me duidelijk geworden. Allereerst dat van de werkgever van mijn overgrootvader, David Weegewijs, die woonde op de hoek van de Peperstraat en Rapenburg. Hij had een steenhouwerij, waar mijn overgrootvader, Dirk de Jong, boekhouder was. 
Weegewijs bezat ook grond op Rapenburg 44 (voorheen 14, meen ik), een vroegere scheepswerf. 
Helaas kwam Weegewijs te jong te overlijden, waarna zijn weduwe de steenhouwerij overdroeg aan mijn overgrootvader, waarvan ik laatst nog een advertentie in een oude krant tegenkwam. De steenhouwerij is altijd, vanwege de naamsbekendheid, Weegewijs blijven heten.

Weegewijs overleed kinderloos, maar in oude teksten, bv. in Ons Amsterdam, werd gezegd dat hij het huis op Rapenburg 44 had laten bouwen, in chaletstijl omdat zijn vrouw Zwitsers was. Mijn overgrootvader had negen kinderen, waarnaar de bouwtekening van het huis verwijst als daar diverse jongens- en meisjeskamers ingetekend worden. Zijn gezin ging daar dus rond 1890 wonen.

Mijn opa nam dit bedrijf van zijn vader over en ging er later met zijn gezin wonen, met mijn Zwitserse oma….. Deze opa en oma waren voor mijn geboorte al overleden, dus veel heb ik daar niet van meegekregen, behalve dan dat zijn jongste zoon, mijn vader, daar ook weer met zijn gezin ging wonen. Tot wij door een familieruzie moesten verhuizen, naar de Valkenburgerstraat. 

Mijn latere middelbare school was ook op Rapenburg, de Prinses Margrietmulo. Ertegenover is helaas, op de vroegere “werf”, waar wij op rotsblokken speelden, een somber appartementencomplex gebouwd. Alsof het zo moest zijn! En Rapenburg is in onze familie altijd een begrip gebleven.